Ο ποιητής μιλά στους ανθρώπους για την άλλη τους ζωή, εκείνη που έχουν σβήσει και έχουν ξεχάσει – Edith Sitwell

Υπάρχει μια ζωή που ζούμε κι άλλη μία που αφήνουμε σιγά σιγά πίσω μας. Εκείνη των παιδικών μας ονείρων, των επιθυμιών που δεν τολμήσαμε να ακολουθήσουμε, των συναισθημάτων που καταπιέσαμε και των ανθρώπων που κάποτε πιστεύαμε πως θα γινόμασταν.

Με τα χρόνια, οι υποχρεώσεις, οι απογοητεύσεις και οι συμβιβασμοί μάς κάνουν να ξεχνάμε κομμάτια του εαυτού μας. Μαθαίνουμε να προσαρμοζόμαστε, να αποδεχόμαστε την πραγματικότητα και ίσως κάπου στην πορεία να σταματάμε να αναρωτιόμαστε τι πραγματικά θέλουμε από τη ζωή μας.

Κι έρχεται κάποτε ένα ποίημα, ένας στίχος, μια φράση που μοιάζει να γράφτηκε μόνο για εμάς. Μας συγκινεί χωρίς να ξέρουμε ακριβώς γιατί. Ίσως επειδή αγγίζει κάτι που είχαμε ξεχάσει. Μια επιθυμία που θάψαμε, μια πληγή που δεν έκλεισε, ένα όνειρο που εγκαταλείψαμε πριν προλάβουμε να το ζήσουμε.

Αυτή είναι, ίσως, η σπουδαιότερη δύναμη της ποίησης. Δεν μας μιλά μόνο για τον κόσμο. Μας θυμίζει ποιοι ήμασταν, ποιοι είμαστε και ποιοι θα μπορούσαμε ακόμη να γίνουμε.

Γιατί κάποια κομμάτια του εαυτού μας δεν χάνονται πραγματικά. Απλώς περιμένουν…τις κατάλληλες λέξεις για να ξυπνήσουν.

Διάβασε περισσότερα αποφθέγματα για την ποίηση.