Όλοι φοράμε μάσκες· και έρχεται η στιγμή που δεν μπορούμε να τις βγάλουμε χωρίς να ξεκολλήσει μαζί τους και το πετσί μας. – Edith Sitwell
Όλοι φοράμε μάσκες. Άλλες για να προστατευτούμε, άλλες για να γίνουμε αποδεκτοί κι άλλες για να κρύψουμε όσα φοβόμαστε πως οι άνθρωποι γύρω μας δεν θα καταλάβουν.
Στην αρχή μοιάζει εύκολο. Κρύβουμε μια αδυναμία, καταπιέζουμε ένα συναίσθημα, προσποιούμαστε πως είμαστε καλά ή παρουσιάζουμε μια εκδοχή του εαυτού μας που πιστεύουμε ότι θα αρέσει περισσότερο. Κι όσο οι άλλοι την αποδέχονται, τόσο περισσότερο συνηθίζουμε να τη διατηρούμε.
Το πρόβλημα αρχίζει όταν η μάσκα παύει να είναι κάτι που φοράμε και γίνεται κάτι που πιστεύουμε πως είμαστε. Όταν έχουμε χτίσει τόσα πάνω σε μια ψεύτικη εικόνα, ώστε η αλήθεια να μοιάζει απειλητική. Όταν φοβόμαστε πως, αν δείξουμε το πραγματικό μας πρόσωπο, θα χάσουμε ανθρώπους, σχέσεις ή την εκτίμηση που κερδίσαμε.
Και τότε η επιστροφή στον εαυτό μας μπορεί να πονέσει. Γιατί δεν χρειάζεται μόνο να εγκαταλείψουμε την εικόνα που δημιουργήσαμε για τους άλλους. Χρειάζεται να παραδεχτούμε και στον ίδιο μας τον εαυτό πόσο καιρό ζούσαμε πίσω από αυτήν.
Ίσως γι’ αυτό η αυθεντικότητα απαιτεί τόσο θάρρος. Όχι επειδή είναι εύκολο να δείξεις ποιος πραγματικά είσαι, αλλά επειδή κάποτε πρέπει να αποφασίσεις αν αξίζει να συνεχίσεις να αγαπιέσαι για κάποιον που δεν είσαι.
Γιατί όσο περισσότερο καιρό φοράμε μια μάσκα, τόσο πιο δύσκολο γίνεται να τη βγάλουμε χωρίς να πληγωθούμε.
