Η νύχτα πάντα πίσω απ’ τις σελίδες μου. Γι’ αυτό και λάμπουνε τόσο πολύ τα γράμματά μου. – Γιάννης Ρίτσος
Υπάρχουν άνθρωποι που μετατρέπουν τη θλίψη σε ποίηση, τη μοναξιά σε δημιουργία και τις πληγές τους σε κάτι που μπορεί να αγγίξει τις ψυχές των άλλων.
Ίσως γιατί το φως δεν γεννιέται πάντοτε από την ευτυχία. Μερικές φορές γεννιέται από την ανάγκη να αντισταθείς στο σκοτάδι. Να δώσεις μορφή σε όσα σε βαραίνουν, να βρεις λέξεις για όσα δεν μπορείς να εξηγήσεις και να δημιουργήσεις κάτι όμορφο μέσα από όσα σε πόνεσαν.
Και αυτή είναι μια από τις πιο συγκινητικές αντιφάσεις της ανθρώπινης ύπαρξης: πως ένας άνθρωπος μπορεί να κουβαλά μέσα του μια ολόκληρη νύχτα και παρ’ όλα αυτά να προσφέρει φως στους άλλους.
Δεν χρειάζεται λοιπόν να έχει φύγει το σκοτάδι από τη ζωή μας για να δημιουργήσουμε κάτι φωτεινό. Μερικές φορές είναι ακριβώς η παρουσία του που κάνει το φως μας να λάμπει περισσότερο.
Γιατί υπάρχουν λέξεις που λάμπουν τόσο δυνατά, ακριβώς επειδή γράφτηκαν μέσα στη νύχτα.
Οι στίχοι προέρχονται από τα «Μονόχορδα» του Γιάννη Ρίτσου.
Διάβασε εδώ περισσότερους στίχους και αποφθέγματα του Γιάννη Ρίτσου.
