Δεν με θεωρώ απαισιόδοξο. Νομίζω πως ο πεσιμιστής περιμένει τη βροχή. Ενώ εγώ νιώθω βρεγμένος ως το κόκκαλο. – Leonard Cohen
Ο απαισιόδοξος βλέπει τα σύννεφα και περιμένει την καταιγίδα. Εκείνος όμως που έχει βραχεί ως το κόκαλο δεν χρειάζεται να φανταστεί τη βροχή. Τη γνωρίζει.
Και μερικές φορές αυτό που οι άλλοι ονομάζουν απαισιοδοξία δεν είναι παρά η κούραση ενός ανθρώπου που έχει απογοητευτεί πολλές φορές. Που δυσκολεύεται να πιστέψει στις υποσχέσεις, όχι επειδή δεν θέλει να ελπίζει, αλλά επειδή γνωρίζει πόσο πονάει η διάψευση της ελπίδας.
Κι όμως, αυτός ο άνθρωπος ξέρει να αντέχει. Ίσως καλύτερα από πολλούς άλλους. Γιατί έχει μάθει να στέκεται όρθιος ακόμη κι όταν η βροχή δεν λέει να σταματήσει. Κι αυτό είναι δύναμη που γεννήθηκε μέσα από τις δυσκολίες.
Γι’ αυτό ας μη βιαζόμαστε να χαρακτηρίσουμε κάποιον αρνητικό επειδή δεν βλέπει τον κόσμο με τη δική μας αισιοδοξία. Δεν γνωρίζουμε πάντα τι έχει ζήσει, πόσες καταιγίδες έχει αντέξει και πόσο καιρό προσπαθεί να στεγνώσει.
Γιατί είναι εύκολο να μιλάς για λιακάδα όταν στέκεσαι κάτω από μια στέγη. Το δύσκολο είναι να συνεχίζεις να την πιστεύεις όταν έχεις περάσει…μια ολόκληρη ζωή μέσα στη βροχή.
