Τα πουλιά δεν τραγουδούν ποτέ μέσα στις σπηλιές – Henry David Thoreau
Έχεις νιώσει ποτέ πως δεν είσαι πια ο άνθρωπος που ήσουν; Πως έχασες το χαμόγελό σου, τη χαρά σου, την ίδια σου τη φωνή; Κι αν δεν φταις εσύ; Αν απλώς βρέθηκες σε ένα περιβάλλον που σου στέρησε σιγά σιγά όλα εκείνα που σε έκαναν να αγαπάς τη ζωή;
Υπάρχουν άνθρωποι και καταστάσεις που μας κάνουν να σωπαίνουμε. Να κρύβουμε όσα αισθανόμαστε, να καταπίνουμε τα παράπονά μας, να φοβόμαστε ακόμη και να εκφράσουμε τη χαρά μας. Κι όσο περισσότερο προσπαθούμε να μη δυσαρεστήσουμε τους άλλους, τόσο περισσότερο απομακρυνόμαστε από τον εαυτό μας. Ώσπου κάποια στιγμή αρχίζουμε να πιστεύουμε πως το σκοτάδι βρίσκεται μέσα μας, χωρίς να συνειδητοποιούμε πως απλώς έχουμε περάσει πολύ καιρό μέσα σε μια σπηλιά.
Μην ξεχνάς, όμως, πως ένα πουλί που δεν τραγουδά μέσα σε μια σπηλιά δεν έχει ξεχάσει απαραίτητα το τραγούδι του. Το ίδιο κι εσύ. Αν κάποτε έπαψες να χαμογελάς, να αγαπάς τη ζωή, να αναγνωρίζεις τον άνθρωπο που ήσουν, μην πιστέψεις πως εκείνος ο άνθρωπος χάθηκε για πάντα. Ίσως να βρίσκεται ακόμη μέσα σου, περιμένοντας να βρεις το κουράγιο να φύγεις από το σκοτάδι. Και τότε, όταν αντικρίσεις ξανά το φως, μπορεί να ανακαλύψεις πως δεν είχες ξεχάσει ποτέ να τραγουδάς… απλώς είχες ξεχάσει πώς είναι να έχεις ουρανό πάνω από το κεφάλι σου.
Διάβασε περισσότερα αποφθέγματα του Henry David Thoreau.




