Ο πολιτισμός φαίνεται να είναι το επίτευγμα ενός ζωικού είδους που έχει εκλείψει – Nicolás Gómez Dávila
Στη σύγχρονη εποχή, θεωρούμε την πρόοδο κάτι που συνδέεται με την τεχνολογία, την άνεση και την ταχύτητα. Ο Dávila όμως μάς καλεί να σκεφτούμε αν αυτή η πρόοδος συνοδεύεται και από πνευματική καλλιέργεια. Η ειρωνεία στα λόγια του είναι πως, όσο ο άνθρωπος κατακτά τον κόσμο γύρω του, τόσο μπορεί να χάνει την επαφή με τον εσωτερικό του κόσμο, τις αξίες του και εν τέλει…την ίδια του την ψυχή.
Η ευθύνη της μνήμης και της συνέχειας
Το ρητό του Dávila λειτουργεί και ως υπενθύμιση ευθύνης. Αν ο πολιτισμός είναι πράγματι κληρονομιά ενός «είδους» που χάνεται, τότε κάθε γενιά καλείται να αποφασίσει αν θα τον διατηρήσει ή αν θα τον αφήσει να μετατραπεί σε μουσειακό αντικείμενο. Η μνήμη, η παιδεία και η επαφή με την πνευματική παράδοση δεν είναι πολυτέλειες, αλλά όροι επιβίωσης του πολιτισμού.
Ο άνθρωπος δεν κληρονομεί απλώς τον πολιτισμό· τον ανανεώνει ή τον φθείρει με τις επιλογές του. Ο Dávila, μέσα από την υπερβολή του, μας θέτει ουσιαστικά ένα απλό ερώτημα: Αν ο πολιτισμός μοιάζει με επίτευγμα ενός «είδους» που χάνεται, τι κάνουμε εμείς σήμερα για να αποδείξουμε ότι αυτό το είδος δεν έχει ακόμη εκλείψει;
