Aλίμονο σε όποιον ζει στην έρημο και θυμάται του κόσμου – Νίκος Καζαντζάκης
Η μνήμη μπορεί να είναι παρηγοριά, αλλά μπορεί και να γίνει βάρος. Όταν θυμάσαι όσα μπορεί κάποτε να είχες (ή εξιδανικεύεις όσα δεν έζησες ποτέ), η απουσία γίνεται πιο έντονη. Ο Καζαντζάκης δείχνει ότι η ανάμνηση του κόσμου, όταν δεν μπορείς πια να τον αγγίξεις, μετατρέπεται σε πόνο.
Δεν είναι εύκολο να ζεις μακριά από ό,τι σου δίνει ζωή. Αλλά είναι ακόμη δυσκολότερο να το κουβαλάς διαρκώς μέσα σου, χωρίς να μπορείς να επιστρέψεις σε αυτό. Η μνήμη τότε δεν σε ενώνει με τον κόσμο· σε χωρίζει περισσότερο.
Εσύ ζεις σε μια έρημο κρατώντας ζωντανές αναμνήσεις που σε πονάνε ή βρίσκεις τρόπο να δώσεις ζωή εκεί που βρίσκεσαι τώρα;
