Χαμήλωναν τα μάτια σου κι είχες το χαμογέλιο που ανιστορούσαν ταπεινά ζωγράφοι αλλοτινοί – Γιώργος Σεφέρης

Ο στίχος του Γιώργου Σεφέρη ανήκει στο ποίημα «Ερωτικός Λόγος». Ο ποιητής άρχισε να το συνθέτει τον Οκτώβριο του 1929 και ολοκλήρωσε τη συγγραφή του στα τέλη του 1930, έπειτα από μια επίπονη και απαιτητική δημιουργική διαδικασία, την οποία ο ίδιος περιέγραψε στα ημερολόγιά του ως ιδιαίτερα εξαντλητική. Το ποίημα εντάχθηκε στην πρώτη του ποιητική συλλογή, «Στροφή» (1931), και ξεχώρισε αμέσως για την τεχνική αρτιότητα, τον δεκαπεντασύλλαβο ρυθμό και τη λυρική του δύναμη, αποτελώντας ένα από τα έργα που σηματοδότησαν την ανανέωση της νεοελληνικής ποίησης.

Πίσω από τον «Ερωτικό Λόγο» βρίσκεται ο μεγάλος έρωτας του Σεφέρη για τη Γαλλίδα Jacqueline Pouyollon, την οποία γνώρισε στο Παρίσι το 1923.

Το βαθύτερο νόημα του στίχου βρίσκεται στην ιδέα ότι ο αληθινός έρωτας βλέπει πέρα από την εξωτερική εικόνα. Η αναφορά στους «αλλοτινούς ζωγράφους» υποδηλώνει ότι η πραγματική ομορφιά δεν είναι μια μόδα που αλλάζει με τον χρόνο, αλλά μια αξία που αναγνωρίζεται σε κάθε εποχή. Ο ποιητής μάς υπενθυμίζει ότι οι πιο βαθιές μορφές αγάπης γεννιούνται όταν ο άνθρωπος ερωτεύεται όχι μόνο αυτό που βλέπει, αλλά και αυτό που εκπέμπει η ψυχή του άλλου.