Πάντα μ’ αρέσει να περπατώ στη βροχή, έτσι κανένας δεν μπορεί να με δει που κλαίω – Charlie Chaplin
Πίσω από την εικόνα της βροχής κρύβεται μια αλήθεια για τον ανθρώπινο πόνο: πολλές φορές προσπαθούμε να τον κρύψουμε. Η βροχή λειτουργεί σαν κάλυψη. Τα δάκρυα χάνονται μέσα της και έτσι ο άνθρωπος μπορεί να εκφράσει τη θλίψη του χωρίς να εκτεθεί.
Η ανάγκη να κρύβουμε τον πόνο
Οι άνθρωποι δεν δείχνουν πάντα εύκολα τα συναισθήματά τους. Ο πόνος, η λύπη ή η αδυναμία συχνά μένουν κρυφά, είτε από φόβο είτε από συνήθεια. Το να κλάψει κανείς μπροστά στους άλλους δεν είναι πάντα εύκολο.
Ο Chaplin αποτυπώνει αυτή την ανάγκη με μια απλή εικόνα. Δεν μιλά για μοναξιά μόνο, αλλά για την ανάγκη να προστατεύσουμε τον εαυτό μας από το βλέμμα των άλλων.
Η σιωπηλή πλευρά της ευαισθησίας
Η φράση δεν είναι μόνο θλίψη. Έχει και μια μορφή αξιοπρέπειας. Ο άνθρωπος επιλέγει πού και πώς θα εκφράσει τα συναισθήματά του. Δεν τα αρνείται, αλλά δεν τα εκθέτει. Ο Chaplin, που μέσα από το έργο του συνδύασε το γέλιο με τη συγκίνηση, γνώριζε καλά ότι πίσω από το χαμόγελο μπορεί να κρύβεται μια βαθιά ευαισθησία.
