Ούτε ο έρωτας ούτε ο φόβος σε τυφλώνει. Είναι η αδιαφορία που σε τυφλώνει. – James Baldwin
Λένε πως ο έρωτας είναι τυφλός. Πως όταν αγαπάμε, παραβλέπουμε ελαττώματα, αγνοούμε προειδοποιήσεις, αρνούμαστε να δούμε όσα οι άλλοι διακρίνουν τόσο καθαρά. Υπάρχει, όμως, μια διαφορετική τύφλωση, πολύ πιο επώδυνη. Εκείνη που γεννιέται όταν ένας άνθρωπος που σημαίνει πολλά για εμάς αρχίζει να μας αντιμετωπίζει σαν να μη σημαίνουμε τίποτα για εκείνον.
Η αδιαφορία του άλλου μπορεί να μας τυφλώσει απέναντι στην ίδια μας την αξία. Αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε τι μας λείπει, τι κάναμε λάθος, τι θα μπορούσαμε να αλλάξουμε για να γίνουμε αρκετά σημαντικοί στα μάτια του. Μπορεί να μας τυφλώσει απέναντι στην πραγματικότητα. Αναζητούμε ενδιαφέρον μέσα στη σιωπή, ελπίδα μέσα στην απουσία, δικαιολογίες για συμπεριφορές που μας πληγώνουν. Φτάνουμε να δίνουμε μεγαλύτερη σημασία σε μια μικρή ένδειξη προσοχής παρά σε εκατό πράξεις αδιαφορίας. Και, χωρίς να το καταλάβουμε, αρχίζουμε να παραμελούμε τις δικές μας ανάγκες, προσπαθώντας διαρκώς να κερδίσουμε μια θέση στη ζωή κάποιου που δεν μας προσφέρει τη θέση που επιθυμούμε.
Η αδιαφορία ενός ανθρώπου, όμως, δεν είναι απόδειξη της δικής μας ανεπάρκειας. Το ότι κάποιος δεν μπορεί ή δεν θέλει να δει την αξία μας δεν σημαίνει πως αυτή έπαψε να υπάρχει.
Να θυμάσαι ότι το πιο οδυνηρό δεν είναι να μη μας βλέπει εκείνος που αγαπάμε. Είναι να αναζητούμε τόσο απεγνωσμένα το βλέμμα του, ώστε να μη βλέπουμε πια στον καθρέφτη έναν άνθρωπο που αξίζει να αγαπηθεί… αλλά έναν άνθρωπο που αναρωτιέται γιατί δεν αγαπήθηκε.
