Ένας έρωτας που δεν έχει την αίσθηση ότι είναι αιώνιος, δεν άρχισε ποτέ – André Frossard
Ζούμε σε μια εποχή όπου βιαζόμαστε να βαφτίσουμε «έρωτα» κάθε δυνατή έλξη, κάθε πρόσκαιρο πάθος, κάθε ενθουσιασμό που κρατά λίγες μέρες. Έχουμε αρχίσει να μπερδεύουμε την επιθυμία με το συναίσθημα και την απόλαυση της στιγμής με την ουσιαστική σύνδεση.
Το εφήμερο έχει γίνει σχεδόν τρόπος ζωής. Άνθρωποι που αναζητούν συνεχώς την επόμενη συγκίνηση, που πλησιάζουν κάποιον όσο τους εξυπηρετεί και απομακρύνονται μόλις περάσει ο ενθουσιασμός. Που δημιουργούν προσδοκίες, παίζουν με συναισθήματα και αντιμετωπίζουν τους άλλους σαν αναλώσιμους. Κι ύστερα μιλούν για έρωτες που τελείωσαν, ενώ ίσως δεν είχαν αρχίσει ποτέ.
Ήρθε λοιπόν η ώρα να πούμε: τέλος οι εκπτώσεις. Τέλος στις μισές παρουσίες, στις σχέσεις που υπάρχουν μόνο όταν βολεύουν και στα ψίχουλα ενδιαφέροντος που κάποιοι θέλουν να παρουσιάζουν ως αγάπη.
Γιατί κάτι αξίζει να ξεκινά μόνο όταν υπάρχει πραγματικό, ισχυρό δέσιμο. Όταν δεν σε παρασύρει απλώς η επιθυμία, αλλά αισθάνεσαι πως έχεις απέναντί σου έναν άνθρωπο που θέλεις ουσιαστικά να γνωρίσεις, να εμπιστευτείς και να κρατήσεις στη ζωή σου. Όταν η παρουσία του σημαίνει περισσότερα από την απόλαυση που μπορεί να σου προσφέρει.
Ο έρωτας δεν πρέπει να είναι ένα παιχνίδι που ξεκινά από περιέργεια και τελειώνει από βαρεμάρα. Πρέπει να γεννιέται από κάτι βαθύτερο, από εκείνο το δέσιμο που σε κάνει να θέλεις έναν άνθρωπο όχι μόνο για μια στιγμή, αλλά για όσες περισσότερες στιγμές μπορεί να σου χαρίσει η ζωή.
