Γιατί πρέπει να είσαι ίδιος με τους άλλους; Οι περισσότεροι είναι ηλίθιοι – Ken Follett
Από μικροί μαθαίνουμε να προσαρμοζόμαστε. Να σκεφτόμαστε όπως οι πολλοί, να επιθυμούμε όσα επιθυμούν, να ακολουθούμε δρόμους που άλλοι χάραξαν για εμάς. Κι αν τολμήσουμε να διαφωνήσουμε, να αμφισβητήσουμε ή να ζήσουμε διαφορετικά, μας κοιτάζουν σαν να υπάρχει κάτι λάθος πάνω μας. Μα από πότε η γνώμη της πλειοψηφίας έγινε μέτρο της αλήθειας και η αποδοχή των άλλων απόδειξη της αξίας μας;
Πόσοι άνθρωποι εγκατέλειψαν τα όνειρά τους για να μη θεωρηθούν παράξενοι; Πόσοι έκρυψαν τις σκέψεις τους για να μη γίνουν δυσάρεστοι; Πόσοι έζησαν μια ολόκληρη ζωή προσπαθώντας να χωρέσουν σε έναν κόσμο που τους ζητούσε διαρκώς να μικρύνουν; Το πιο επικίνδυνο με τη συμμόρφωση δεν είναι πως αρχίζουμε να μοιάζουμε στους άλλους. Είναι πως, κάποια στιγμή, ξεχνάμε ποιοι ήμασταν πριν προσπαθήσουμε να τους μοιάσουμε.
Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει πως όποιος διαφέρει έχει πάντα δίκιο, ούτε πως οι πολλοί έχουν πάντα άδικο. Σημαίνει, όμως, πως η σκέψη μας δεν πρέπει να καθορίζεται από τον αριθμό εκείνων που συμφωνούν μαζί μας. Γιατί το να σε θεωρούν παράξενο επειδή σκέφτεσαι διαφορετικά είναι πολύ μικρό τίμημα μπροστά στο να περάσεις ολόκληρη τη ζωή σου προσποιούμενος κάποιον που δεν είσαι.
