Ήθελε να πει «σ’ αγαπώ» σαν καταιγίδα, σαν λιοντάρι, σαν ανήμπορη οργή – Ken Follett
Η αγάπη δεν είναι πάντα ένα ήρεμο, γλυκό συναίσθημα. Κάποιες φορές είναι μια ολόκληρη μάχη που δίνουμε μέσα μας. Και ένα «σ’ αγαπώ» μπορεί να κρύβει μέσα του την ορμή μιας καταιγίδας, το θάρρος ενός λιονταριού, αλλά και την απελπισία ενός ανθρώπου που παλεύει με όσα αισθάνεται.
Σαν καταιγίδα, γιατί υπάρχουν αγάπες που αναστατώνουν ολόκληρο τον εσωτερικό μας κόσμο. Που έρχονται και παρασύρουν όσα θεωρούσαμε δεδομένα, αφήνοντάς μας εκτεθειμένους μπροστά σε συναισθήματα που δεν μπορούμε να ελέγξουμε.
Σαν λιοντάρι, γιατί μερικές φορές η αγάπη μάς γεμίζει με ένα παράξενο θάρρος. Μας κάνει να θέλουμε να παλέψουμε για έναν άνθρωπο, να ξεπεράσουμε τους φόβους μας, να διεκδικήσουμε κάτι που αισθανόμαστε πως αξίζει περισσότερο από τον εγωισμό μας.
Και σαν ανήμπορη οργή, γιατί υπάρχει και εκείνη η αγάπη που δεν ξέρει πού να πάει. Που δεν βρίσκει ανταπόκριση, που συναντά εμπόδια, που δεν μπορεί να γίνει πραγματικότητα όσο κι αν το επιθυμούμε. Κι αυτή η αδυναμία καμιά φορά μετατρέπεται σε θυμό. Όχι απαραίτητα απέναντι στον άνθρωπο που αγαπάμε, αλλά απέναντι σε όλα όσα μας εμποδίζουν να του δείξουμε όσα αισθανόμαστε.
Αυτή είναι η πιο οδυνηρή αντίφαση της αγάπης: να αισθάνεσαι μέσα σου μια δύναμη ικανή να τα ανατρέψει όλα και, την ίδια στιγμή, να συνειδητοποιείς πως δεν μπορείς να αλλάξεις το μοναδικό πράγμα που επιθυμείς περισσότερο. Να έχεις το θάρρος να παλέψεις με ολόκληρο τον κόσμο για έναν άνθρωπο, αλλά να μην μπορείς να κάνεις τίποτα για να τον κρατήσεις κοντά σου.
Γιατί καμιά φορά το πιο σπαρακτικό «σ’ αγαπώ» δεν είναι εκείνο που δεν τολμήσαμε να πούμε. Είναι εκείνο που το φωνάξαμε με όλη μας την ψυχή, αλλά…δεν ήταν αρκετό για να αλλάξει τίποτα.
