«Ο στόχος της εκπαίδευσης στη νεαρή παιδική ηλικία θα πρέπει να είναι να ενεργοποιήσει τη φυσική επιθυμία του παιδιού να μάθει.»
Η φράση της Maria Montessori συνοψίζει μια διαφορετική αντίληψη για την εκπαίδευση: το παιδί δεν είναι ένα άδειο δοχείο που περιμένει από τον ενήλικα να το γεμίσει με γνώσεις. Από τα πρώτα χρόνια της ζωής του παρατηρεί, αγγίζει, δοκιμάζει, ρωτά και εξερευνά, επειδή η περιέργεια αποτελεί φυσικό κομμάτι της ανάπτυξής του. Ο ρόλος της εκπαίδευσης, επομένως, δεν είναι απλώς να μεταδώσει πληροφορίες, αλλά να προστατεύσει και να ενισχύσει αυτή την έμφυτη διάθεση για ανακάλυψη.
Η φυσική επιθυμία του παιδιού να μάθει
Αρκεί να παρατηρήσουμε ένα μικρό παιδί για να καταλάβουμε πόσο αυθόρμητα αναζητά τη γνώση. Θέλει να μάθει γιατί ένα αντικείμενο πέφτει, πώς ανοίγει ένα κουτί, τι συμβαίνει όταν ανακατέψει δύο υλικά ή πώς μπορεί να καταφέρει μόνο του κάτι που μέχρι χθες έκανε με τη βοήθεια ενός ενήλικα. Για το παιδί, η μάθηση δεν είναι απαραίτητα μια ξεχωριστή «υποχρέωση». Συμβαίνει μέσα στην καθημερινότητά του, μέσα από το παιχνίδι, την επανάληψη και την προσωπική εμπειρία.
Ο ρόλος του ενήλικα στη φιλοσοφία Montessori
Η σκέψη της Maria Montessori αλλάζει και τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τον ρόλο του γονέα ή του εκπαιδευτικού. Αντί να βρίσκεται συνεχώς μπροστά από το παιδί, δίνοντας οδηγίες και έτοιμες απαντήσεις, μπορεί (και πρέπει) να δημιουργεί τις κατάλληλες συνθήκες ώστε το παιδί να ανακαλύπτει μόνο του. Αυτό δεν σημαίνει ότι το παιδί αφήνεται χωρίς καθοδήγηση. Σημαίνει ότι η καθοδήγηση δεν χρειάζεται να ακυρώνει την πρωτοβουλία του.
