Τα παιδιά ανακαλύπτουν τα πάντα στο τίποτα. Οι ενήλικοι ανακαλύπτουν το τίποτα στα πάντα. – Giacomo Leopardi
Για ένα παιδί, ένα μικρό αντικείμενο ή μια απλή βόλτα μπορούν να γίνουν αφορμή για έναν ολόκληρο κόσμο φαντασίας. Δεν χρειάζεται πολλά για να ενθουσιαστεί, γιατί ακόμη διαθέτει την περιέργεια να ανακαλύπτει το θαυμαστό μέσα στο συνηθισμένο. Μεγαλώνοντας, όμως, συνηθίζουμε όσα μας περιβάλλουν και πολλές φορές παύουμε να βλέπουμε την ομορφιά που βρίσκεται μπροστά μας.
Μεγαλώνοντας χάνουμε λίγο λίγο την ικανότητα να θαυμάζουμε
Τα παιδιά μπορούν να παίξουν για ώρες με κάτι που στα δικά μας μάτια μοιάζει ασήμαντο. Μπορούν να κάνουν μια χαρτόκουτα σπίτι και μια μικρή αυλή έναν ολόκληρο ανεξερεύνητο κόσμο. Εμείς, αντίθετα, αποκτούμε περισσότερα και συχνά χαιρόμαστε λιγότερο. Αναζητούμε συνεχώς το επόμενο πράγμα, την επόμενη εμπειρία, την επόμενη επιτυχία, πιστεύοντας ότι εκεί θα βρίσκεται η ικανοποίηση που μας λείπει. Κι έτσι μπορεί να έχουμε «τα πάντα» και παρ’ όλα αυτά να αισθανόμαστε ότι κάτι απουσιάζει.
Ίσως ευτυχία να είναι να μάθουμε ξανά να κοιτάζουμε
Το βαθύτερο νόημα της φράσης του Leopardi δεν βρίσκεται απλώς στη νοσταλγία για την παιδική ηλικία. Είναι μια υπενθύμιση να μη χάσουμε εντελώς εκείνο το κομμάτι του εαυτού μας που μπορούσε κάποτε να εκπλήσσεται από τα απλά. Δεν χρειάζεται να γίνουμε ξανά παιδιά, αλλά ίσως χρειάζεται να θυμηθούμε πώς κοιτούσαμε τότε τον κόσμο. Να σταματήσουμε για λίγο, να παρατηρήσουμε, να χαρούμε κάτι χωρίς να αναρωτηθούμε τι περισσότερο θα μπορούσαμε να έχουμε. Γιατί μεγαλώνοντας αποκτούμε πολλά, αλλά ίσως η πραγματική σοφία και χαρά βρίσκεται στο να μην ξεχάσουμε ποτέ πώς ήταν όταν ένα μικρό «τίποτα» μπορούσε να μας χαρίσει τα πάντα.
