Πόση ζωή έχω χάσει, γιατί δεν κοίταζα γύρω μου; Ή γιατί κοιτούσα και δεν έβλεπα. – Irvin D. Yalom
Ο Irvin D. Yalom κάνει μία διαπίστωση που πονάει: μπορούμε να είμαστε παρόντες στη ζωή μας και, παρ’ όλα αυτά, να μην τη ζούμε πραγματικά. Να περνούν δίπλα μας άνθρωποι, στιγμές και μικρές χαρές χωρίς να τους δίνουμε σημασία, επειδή το μυαλό μας βρίσκεται κάπου αλλού. Στο παρελθόν που δεν αλλάζει, στο μέλλον που ακόμη δεν έχει έρθει, στις υποχρεώσεις, στις αγωνίες και σε όλα εκείνα που θεωρούμε σημαντικά μέχρι να συνειδητοποιήσουμε πόσα πολύτιμα πράγματα αφήσαμε να περάσουν απαρατήρητα.
Άλλο να κοιτάζουμε και άλλο να βλέπουμε
Μπορεί να κοιτάζουμε καθημερινά έναν άνθρωπο που αγαπάμε και να μην προσέχουμε ότι άλλαξε. Να περπατάμε στον ίδιο δρόμο χωρίς ποτέ να σηκώσουμε το βλέμμα στον ουρανό. Να ακούμε κάποιον να μας μιλά ενώ στην πραγματικότητα περιμένουμε απλώς τη σειρά μας για να απαντήσουμε. Η ζωή είναι γεμάτη τέτοιες μικρές απουσίες. Είμαστε εκεί, αλλά ένα κομμάτι μας λείπει. Και ίσως το πιο οδυνηρό είναι ότι την αξία ορισμένων στιγμών την καταλαβαίνουμε μόνο όταν έχουν ήδη γίνει αναμνήσεις. Τότε θα θέλαμε να είχαμε κοιτάξει λίγο περισσότερο, να είχαμε ακούσει καλύτερα, να είχαμε μείνει λίγο ακόμη.
