Και τι δεν κάνατε για να με θάψετε… όμως ξεχάσατε πως ήμουν σπόρος – Ντίνος Χριστιανόπουλος
Ο στίχος του Ντίνου Χριστιανόπουλου μιλά για την ανθρώπινη αντοχή απέναντι στην απόρριψη, την αδικία και την προσπάθεια των άλλων να μας μειώσουν ή να μας εξαφανίσουν. Η εικόνα είναι απλή αλλά πολύ δυνατή: κάποιοι νόμιζαν πως «θάβουν» έναν άνθρωπο, πως τον τελειώνουν. Όμως εκείνος δεν ήταν νεκρό σώμα· ήταν σπόρος και ο σπόρος, όταν θαφτεί, δεν χάνεται. Αντίθετα, μέσα στο σκοτάδι αρχίζει να μεταμορφώνεται. Η πίεση, η σιωπή, η μοναξιά και η περιφρόνηση δεν τον καταστρέφουν· τον προετοιμάζουν για να ριζώσει και να φυτρώσει.
Το νόημα του στίχου βρίσκεται ακριβώς σε αυτή την ανατροπή. Εκείνοι που πολεμούν έναν άνθρωπο πιστεύουν πως έχουν δύναμη πάνω του. Όμως δεν υπολογίζουν την εσωτερική του δύναμη, την αξιοπρέπεια, την υπομονή και την ανάγκη του να συνεχίσει. Δεν καταλαβαίνουν πως μερικές φορές η καταπίεση γίνεται αφορμή για μεγαλύτερη δύναμη.
Ο στίχος είναι και μια απάντηση χωρίς κραυγές. Δεν εκδικείται. Δεν απειλεί. Απλώς δηλώνει: «Δεν με καταστρέψατε. Με βοηθήσατε, άθελά σας, να γίνω κάτι περισσότερο». Είναι η φωνή κάθε ανθρώπου που πληγώθηκε, αποκλείστηκε, συκοφαντήθηκε ή περιφρονήθηκε, αλλά δεν λύγισε.
Διάβασε περισσότερους στίχους και αποφθέγματα του Ντίνου Χριστιανόπουλου.
