“Ποτέ μην εξιδανικεύεις τους άλλους. Δεν θα ανταποκριθούν ποτέ στις προσδοκίες σου.” – Leo Buscaglia
Με αυτό το ρητό ο Leo Buscaglia μας προειδοποιεί για έναν πολύ συνηθισμένο μηχανισμό: την εξιδανίκευση. Όταν τοποθετούμε τους άλλους σε… βάθρα τελειότητας – είτε σε φιλικές, είτε σε ερωτικές ή επαγγελματικές σχέσεις – ουσιαστικά δημιουργούμε μια εικόνα που δεν έχει καμία επαφή με την πραγματικότητα. Δεν βλέπουμε τον άλλον όπως είναι, αλλά όπως θέλουμε να είναι. Αργά ή γρήγορα, όμως, αυτή η προσδοκία οδηγεί σε απογοήτευση.
Η σύγκρουση ανάμεσα στην προσδοκία και την πραγματικότητα
Όταν εξιδανικεύουμε κάποιον, φορτώνουμε πάνω του τις δικές μας ανάγκες, ανασφάλειες ή φαντασιώσεις. Περιμένουμε από αυτόν να είναι συνεπής με ένα πρότυπο που εμείς δημιουργήσαμε. Όμως κανένας άνθρωπος δεν είναι τέλειος. Κάποια στιγμή, οι πράξεις ή οι αντιδράσεις του δεν θα ανταποκριθούν σ’ αυτό που “περιμέναμε”. Τότε πληγωνόμαστε, όχι επειδή μας πλήγωσε ο άλλος, αλλά επειδή αρνήθηκε (χωρίς να το ξέρει) να γίνει αυτό που είχαμε φανταστεί.
Η αποδοχή ως βάση υγιών σχέσεων
Το ρητό του Buscaglia δεν είναι κυνισμός· είναι κάλεσμα για ουσιαστική σύνδεση. Μας προτρέπει να βλέπουμε τους ανθρώπους όπως πραγματικά είναι, δηλαδή με τις αδυναμίες, τα όρια και τις αντιφάσεις τους. Η αληθινή αγάπη δεν περιμένει να δει αυτό που θέλει, αλλά επιλέγει να αγαπήσει αυτό που υπάρχει. Και σ’ αυτό βρίσκεται η πιο βαθιά μορφή σεβασμού και σύνδεσης.
