Συνειδητοποιούμε το κενό καθώς το γεμίζουμε – Antonio Porchia
Υπάρχουν πράγματα που μας λείπουν χωρίς να το γνωρίζουμε. Ανάγκες που έχουμε μάθει να αγνοούμε, συναισθήματα που έχουμε συνηθίσει να καταπιέζουμε, επιθυμίες που έχουμε αφήσει τόσο καιρό στην άκρη, ώστε κάποια στιγμή ξεχνάμε ακόμη και την ύπαρξή τους.
Και ύστερα έρχεται κάτι στη ζωή μας που αλλάζει τα πάντα. Ένας άνθρωπος, μια αγκαλιά, μια φιλία, μια εμπειρία που δεν είχαμε ζήσει ποτέ. Και ξαφνικά συνειδητοποιούμε πως υπήρχε μέσα μας ένα κενό που δεν γνωρίζαμε καν ότι υπήρχε.
Ίσως γιατί πολλές φορές δεν καταλαβαίνουμε τι μας λείπει, μέχρι να γνωρίσουμε αυτό που μας έλειπε.
Μπορεί να έχουμε περάσει χρόνια χωρίς να αισθανθούμε πως κάποιος μας καταλαβαίνει πραγματικά. Να έχουμε συνηθίσει να κρατάμε τις σκέψεις και τις ανησυχίες μας για τον εαυτό μας, θεωρώντας πως έτσι είναι οι ανθρώπινες σχέσεις. Ώσπου εμφανίζεται ένας άνθρωπος που μας ακούει με προσοχή, που ενδιαφέρεται ουσιαστικά, που μας κάνει να αισθανόμαστε ασφαλείς να είμαστε ο εαυτός μας. Και τότε αντιλαμβανόμαστε πόσο πολύ μας είχε λείψει κάτι τόσο απλό.
Το ίδιο συμβαίνει και με την αγάπη. Μπορεί να πιστεύουμε πως είμαστε καλά μόνοι μας, πως δεν χρειαζόμαστε κανέναν. Κι έπειτα να γνωρίσουμε κάποιον που γεμίζει τις μέρες μας με τόση ζεστασιά, ώστε να αναρωτιόμαστε πώς ήταν η ζωή μας πριν από εκείνον. Όχι επειδή προηγουμένως δεν είχε αξία, αλλά επειδή ανακαλύπτουμε μια πλευρά της ευτυχίας που δεν είχαμε γνωρίσει.
Και δεν αφορά μόνο τους ανθρώπους. Μερικές φορές ανακαλύπτουμε ένα πάθος, έναν σκοπό, κάτι που μας κάνει να ξυπνάμε το πρωί με ενθουσιασμό. Και τότε καταλαβαίνουμε πόσο καιρό ζούσαμε μηχανικά, χωρίς να συνειδητοποιούμε πως μας έλειπε αυτή η αίσθηση ότι κάνουμε κάτι που αγαπάμε πραγματικά.
Υπάρχει, όμως, και μια μελαγχολική πλευρά σε αυτή τη διαπίστωση. Γιατί όταν κάτι γεμίσει ένα κενό που αγνοούσαμε, η απουσία του μπορεί να γίνει πολύ πιο οδυνηρή από την εποχή που δεν το είχαμε γνωρίσει. Πριν από αυτό, δεν ξέραμε τι στερούμασταν. Τώρα ξέρουμε ακριβώς τι μας λείπει.
Και ίσως αυτή να είναι μία από τις πιο παράξενες αλήθειες της ζωής: μερικές φορές ένας άνθρωπος δεν έρχεται απλώς να μας κάνει ευτυχισμένους. Έρχεται να μας αποκαλύψει πόση μοναξιά είχαμε μάθει να θεωρούμε φυσιολογική.
Κι αν κάποτε φύγει, δεν μας λείπει μόνο εκείνος. Μας λείπει και ο εαυτός μας όπως τον γνωρίσαμε μέσα από την παρουσία του.
