Κάθε ευλογία που παραμελείται γίνεται κατάρα – Paulo Coehlo
Το ρητό «Κάθε ευλογία που παραμελείται γίνεται κατάρα» του Paulo Coelho εκφράζει με απλότητα μια σκληρή αλλά αληθινή διαπίστωση για τη σχέση μας με όσα έχουμε. Ο Coelho μας θυμίζει ότι δεν είναι η έλλειψη που πληγώνει περισσότερο τον άνθρωπο, αλλά η αδυναμία να αναγνωρίσει και να φροντίσει αυτό που ήδη υπάρχει στη ζωή του.
Η ευλογία, όταν θεωρείται δεδομένη, χάνει σταδιακά τη θετική της δύναμη. Μετατρέπεται σε βάρος, σε πηγή δυσαρέσκειας ή ακόμη και πόνου. Εκεί όπου υπήρχε δώρο, εμφανίζεται η αίσθηση της στέρησης, όχι επειδή κάτι χάθηκε, αλλά επειδή έπαψε να εκτιμάται.
Η παραμέληση ως μορφή απώλειας
Ο Coelho τονίζει ότι η παραμέληση είναι μια σιωπηλή μορφή απώλειας. Δεν συμβαίνει απότομα, αλλά σταδιακά. Μια σχέση που δεν φροντίζεται, ένα ταλέντο που αγνοείται, μια ευκαιρία που αναβάλλεται μετατρέπονται με τον χρόνο σε πηγή πικρίας.
Η παραμέληση γεννά ενοχή, ανικανοποίητο και συχνά θυμό. Ο άνθρωπος δεν θυμώνει επειδή δεν έχει, αλλά επειδή δεν αξιοποίησε. Έτσι, η ευλογία δεν χάνεται απλώς· επιστρέφει ως υπενθύμιση μιας ευθύνης που αγνοήθηκε…
Εσύ προτιμάς να αναγνωρίζεις και να φροντίζεις τις ευλογίες που έχεις ή να τις συνειδητοποιείς μόνο όταν έχουν ήδη αρχίσει να βαραίνουν τη ζωή σου;
