“Η φυγή δεν είναι νίκη, τ’ όνειρο είναι τεμπελιά, και μόνο το έργο μπορεί να χορτάσει την ψυχή και να σώσει τον κόσμο.” – Νίκος Καζαντζάκης
Αυτό το ρητό του Νίκου Καζαντζάκη δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες. Ο σπουδαίος συγγραφέας ξεχωρίζει τρεις στάσεις ζωής: τη φυγή, το όνειρο και το έργο και δίνει ξεκάθαρα αξία μόνο στο τρίτο.
Η φυγή παρουσιάζεται ως αποφυγή της ευθύνης. Το όνειρο, όταν μένει μόνο όνειρο, ως αδράνεια. Μόνο η πράξη, το έργο, είναι αυτό που δίνει νόημα και πραγματική αξία στη ζωή.
Η παγίδα της φυγής και της φαντασίας
Πολλές φορές, όταν η ζωή δυσκολεύει, ο άνθρωπος επιλέγει να απομακρυνθεί. Να αποφύγει, να αναβάλει, να περιμένει κάτι καλύτερο. Αυτή η φυγή, όμως, δεν οδηγεί πουθενά. Απλώς μεταθέτει το πρόβλημα.
Το ίδιο συμβαίνει και με τα όνειρα όταν δεν συνοδεύονται από δράση. Τα όνειρα είναι σημαντικά, αλλά αν μείνουν μόνο στη σκέψη, γίνονται άλλοθι. Δημιουργούν την ψευδαίσθηση ότι κάτι υπάρχει, ενώ στην πραγματικότητα τίποτα δεν έχει γίνει.
Το έργο ως νόημα ζωής
Ο Καζαντζάκης δίνει όλο το βάρος στο «έργο». Δηλαδή στην πράξη, στην προσπάθεια, στη δημιουργία. Μόνο μέσα από τη δράση ο άνθρωπος μπορεί να νιώσει πληρότητα. Μόνο τότε η ψυχή «χορταίνει».
Το έργο δεν χρειάζεται να είναι μεγάλο ή εντυπωσιακό. Μπορεί να είναι κάθε ουσιαστική πράξη που δίνει νόημα στη ζωή. Αυτό που έχει σημασία είναι η κίνηση, όχι η τελειότητα.
Εχεις αναρωτηθεί αν εσύ μένεις στα όνειρα και στις σκέψεις ή παλεύεις για αυτό που μπορεί πραγματικά να σε γεμίσει;
