Το «ευχαριστώ» είναι πρόστυχη πληρωμή. Όταν δυο άνθρωποι ζούνε ο ένας με την ανάσα του άλλου, δεν χωράει πληρωμή. – Νίκος Καββαδίας

Μια από τις πιο δυνατές φράσεις του Νίκου Καββαδία προέρχεται από το Λι, το μικρό πεζογράφημα στο οποίο ο συγγραφέας αφηγείται τη γνωριμία του με ένα δεκάχρονο κορίτσι που ζει στα πλωτά σπίτια του Χονγκ Κονγκ.

Μέσα σε λίγες μόνο ημέρες, ανάμεσα στον αφηγητή και τη μικρή Λι δημιουργείται ένας δεσμός που ξεπερνά τη σχέση ενός ανθρώπου που προσφέρει και ενός ανθρώπου που δέχεται.

Όταν το «ευχαριστώ» δεν είναι αρκετό

Λίγο πριν από τον αποχωρισμό τους, ο Καββαδίας χαρίζει στη Λι πράγματα που θα της φανούν χρήσιμα. Εκείνη, αντί για ένα συνηθισμένο ευχαριστώ, κατεβάζει το κεφάλι και απαντά με αυτή τη φράση.

Γιατί όμως το «ευχαριστώ» γίνεται «πρόστυχη πληρωμή»;

Όχι επειδή η ευγνωμοσύνη δεν έχει αξία. Αλλά επειδή υπάρχουν ανθρώπινες σχέσεις που δεν μπορούν να μετρηθούν με τη λογική του «σου έδωσα – μου χρωστάς».

Όταν δύο άνθρωποι έχουν μοιραστεί κάτι αληθινό, η ανάγκη να ξεπληρώσει ο ένας τον άλλον μικραίνει αυτό που δημιουργήθηκε ανάμεσά τους.

Δεν αγαπάμε για να μας αγαπήσουν. Δεν στεκόμαστε δίπλα σε κάποιον περιμένοντας ανταπόδοση. Δεν προσφέρουμε για να ακούσουμε ένα «ευχαριστώ».

Γιατί όταν δύο άνθρωποι φτάσουν να «ζουν ο ένας με την ανάσα του άλλου», η ίδια η σχέση είναι ήδη αρκετή.

Και τότε, πράγματι, δεν χωράει πληρωμή.

Διάβασε περισσότερους στίχους και αποφθέγματα του Νίκου Καββαδία.