Το μεγαλύτερο αμάρτημά σου ήταν ότι κατέστρεψες και πρόδωσες τον εαυτό σου για το τίποτα – Fyodor Dostoevsky
Υπάρχουν φορές που, στην προσπάθειά μας να κρατήσουμε έναν άνθρωπο στη ζωή μας, αρχίζουμε να “σπάμε” κομμάτια του ίδιου μας του εαυτού. Κάνουμε εκπτώσεις σε πράγματα που κάποτε θεωρούσαμε αδιαπραγμάτευτα, απομακρυνόμαστε από ανθρώπους που μας αγαπούν πραγματικά, πληγώνουμε όσους στάθηκαν δίπλα μας και θυσιάζουμε πράγματα που χρειάστηκαν καιρό για να χτιστούν.
Κι όλα αυτά επειδή εκείνη τη στιγμή πιστεύουμε πως αυτό που κυνηγάμε αξίζει οποιοδήποτε τίμημα.
Μέχρι που κάποτε κοιτάζουμε τον καθρέφτη και βλέπουμε τις ρωγμές. Κοιτάζουμε αυτό για το οποίο έγιναν όλα και ανακαλύπτουμε πως το κουτί είναι άδειο.
Ίσως αυτό να είναι το πιο σκληρό «για το τίποτα» του Ντοστογιέφσκι. Όχι μόνο να χάσεις κάτι που αγαπούσες, αλλά να συνειδητοποιήσεις ότι, προσπαθώντας να το κρατήσεις, πρόδωσες ανθρώπους, αξίες και κομμάτια του εαυτού σου για κάτι που τελικά δεν άξιζε όσα κατέστρεψες γι’ αυτό.
Και μερικές φορές, όταν το καταλάβεις, κάποια από τα κομμάτια που έσπασες δεν βρίσκονται πια εκεί για να τα ξανακολλήσεις.
