Θα είμαι πάντα στο πλευρό εκείνων που δεν έχουν τίποτα και που δεν τους επιτρέπεται καν να απολαμβάνουν με την ησυχία τους το τίποτα που δεν έχουν – Federico García Lorca

Υπάρχει κάτι ακόμη πιο σκληρό από το να μην έχεις τίποτα: να σε κάνουν να αισθάνεσαι πως, επειδή δεν έχεις τίποτα, δεν αξίζεις ούτε εσύ τίποτα.

Να μην αρκεί που παλεύεις καθημερινά για να επιβιώσεις, αλλά να πρέπει να απολογείσαι κιόλας για τη θέση στην οποία βρίσκεσαι. Να σε κρίνουν άνθρωποι που τα βρήκαν όλα έτοιμα και δεν χρειάστηκε ποτέ να αγωνιστούν για όσα θεωρούν αυτονόητα.

Γιατί είναι εύκολο να μιλάς για προσωπική ευθύνη όταν η ζωή δεν σε έχει φέρει ποτέ αντιμέτωπο με την απόγνωση. Είναι εύκολο να συμβουλεύεις κάποιον να προσπαθήσει περισσότερο, όταν αγνοείς πόσο σκληρά έχει ήδη αγωνιστεί απλώς και μόνο για να σταθεί όρθιος.

Κανείς, όμως, δεν αξίζει λιγότερο επειδή έχει άδειες τσέπες. Κανείς δεν είναι κατώτερος επειδή δεν διαθέτει γνωριμίες, τίτλους ή κοινωνική επιρροή. Και κανείς δεν πρέπει να αναγκάζεται να αποδεικνύει την αξία του για να αντιμετωπιστεί με στοιχειώδη σεβασμό.

Ο πολιτισμός μιας κοινωνίας δεν κρίνεται από τον τρόπο που υποκλίνεται στους ισχυρούς, αλλά από τον τρόπο που στέκεται απέναντι στους ανθρώπους που παλεύουν με υπερηφάνεια να ζήσουν αξιοπρεπώς.