Οι σειρήνες όμως έχουν ένα όπλο πιο φοβερό κι απ’ το τραγούδι: τη σιωπή τους – Franz Kafka
Υπάρχουν άνθρωποι που μας γοητεύουν με τα λόγια τους. Με όσα υπόσχονται, με όσα εξομολογούνται, με την προσοχή που μας προσφέρουν. Κι έπειτα, κάποια στιγμή, σωπαίνουν.
Και τότε αρχίζει μια διαφορετική δοκιμασία. Προσπαθούμε να ερμηνεύσουμε τη σιωπή τους, να καταλάβουμε τι άλλαξε, να βρούμε απαντήσεις σε ερωτήματα που εκείνοι αφήνουν αναπάντητα. Ανατρέχουμε σε παλιές συζητήσεις, αναζητούμε σημάδια και πολλές φορές καταλήγουμε να αμφισβητούμε ακόμη και τον ίδιο μας τον εαυτό.
Γιατί η σιωπή μπορεί να γίνει πιο βασανιστική από τα λόγια. Τα λόγια, ακόμη κι όταν πληγώνουν, έχουν ένα συγκεκριμένο νόημα. Η σιωπή, αντίθετα, αφήνει χώρο στη φαντασία, στην ελπίδα, στον φόβο και σε όλα όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ.
Δεν είναι βέβαια κάθε σιωπή αδιαφορία ή χειρισμός. Κάποιοι άνθρωποι σωπαίνουν επειδή πονάνε, φοβούνται ή δυσκολεύονται να εκφραστούν. Υπάρχουν όμως και εκείνοι που γνωρίζουν πόση δύναμη αποκτούν όταν αφήνουν τον άλλον να περιμένει, να αναρωτιέται και να αναζητά διαρκώς την προσοχή τους.
Και ίσως εκεί να κρύβεται το πιο επικίνδυνο τραγούδι των Σειρήνων: σε όσα δεν ακούγονται, αλλά μας κρατούν αιχμάλωτους.
Γιατί μερικές φορές δεν είναι τα λόγια κάποιου που μας εμποδίζουν να προχωρήσουμε. Είναι η σιωπή του, στην οποία εξακολουθούμε να αναζητούμε μια απάντηση…
