Κι είναι στη σκοτεινιά και στην ερήμωση όπου ριζώνει κι ευωδιάζει η θύμηση – Οδυσσέας Ελύτης

Υπάρχουν άνθρωποι που όσο βρίσκονται δίπλα μας γίνονται μέρος της καθημερινότητάς μας. Τόσο φυσικά, που πολλές φορές δεν αντιλαμβανόμαστε πόσο χώρο έχουν καταλάβει μέσα μας.

Κι ύστερα έρχεται η απουσία. Η σιωπή. Εκείνες οι στιγμές που θα ήθελες να πεις κάτι και δεν υπάρχει πια κανείς απέναντί σου να το ακούσει. Και τότε η μνήμη αρχίζει παράξενα να ζωντανεύει. Μια φωνή, ένα βλέμμα, μια αγκαλιά, μια μικρή στιγμή που κάποτε έμοιαζε ασήμαντη επιστρέφει ξαφνικά ολόκληρη.

Ίσως γι’ αυτό κάποιες αναμνήσεις ριζώνουν βαθύτερα όταν αυτό που αγαπήσαμε δεν βρίσκεται πια κοντά μας. Σαν να χρειάζεται καμιά φορά η «σκοτεινιά και η ερήμωση» για να καταλάβουμε πόσο φως έφερνε κάποτε στη ζωή μας η παρουσία ενός ανθρώπου.

Ο στίχος αυτός ανήκει στο ποίημα «Ο Ήλιος ο Ηλιάτορας» του Οδυσσέα Ελύτη.

Διάβασε περισσότερους στίχους και αποφθέγματα του Οδυσσέα Ελύτη.