Ο χορός είναι η κρυφή γλώσσα της ψυχής – Martha Graham
Υπάρχουν συναισθήματα που οι λέξεις δεν καταφέρνουν να χωρέσουν. Χαρές που είναι πολύ μεγάλες για να περιγραφούν, λύπες που δεν ξέρουμε πώς να εξηγήσουμε, επιθυμίες, φόβοι και πάθη που μένουν κρυμμένα μέσα μας, επειδή καμία φράση δεν μοιάζει αρκετή για να τα εκφράσει. Και τότε μιλά το σώμα. Ίσως αυτό θέλει να μας πει η Martha Graham όταν χαρακτηρίζει τον χορό «κρυφή γλώσσα της ψυχής». Ο χορός δεν είναι απλώς μια σειρά από όμορφες κινήσεις ούτε μια τεχνική που μαθαίνεται και εκτελείται σωστά. Είναι ένας τρόπος να βγαίνει προς τα έξω κάτι που μέχρι εκείνη τη στιγμή υπήρχε μόνο μέσα μας. Ένα σώμα που χορεύει μπορεί να φωνάξει χωρίς φωνή, να πενθήσει χωρίς δάκρυα, να δηλώσει τον έρωτά του χωρίς να τον εξομολογηθεί και να νιώσει ελεύθερο χωρίς να χρειαστεί να εξηγήσει σε κανέναν από τι προσπαθεί να ελευθερωθεί.
Ίσως γι’ αυτό ο χορός μπορεί να μας συγκινήσει ακόμη κι όταν δεν γνωρίζουμε τίποτα για εκείνον που χορεύει. Δεν χρειάζεται να μιλάμε την ίδια γλώσσα ούτε να έχουμε ζήσει την ίδια ζωή, γιατί αναγνωρίζουμε στην κίνηση κάτι βαθιά ανθρώπινο. Ένα τρέμουλο, ένα άνοιγμα των χεριών, μια απότομη κίνηση ή μια στιγμή απόλυτης ακινησίας μπορούν να μεταφέρουν όσα ολόκληρες σελίδες δυσκολεύονται να πουν. Και όταν ο άνθρωπος αφήνεται πραγματικά στον χορό, για λίγες στιγμές μοιάζει να εγκαταλείπει όλα όσα έχει μάθει να κρύβει από τους άλλους. Το σώμα γίνεται εξομολόγηση και η κίνηση αποκτά φωνή. Γιατί υπάρχουν πράγματα που η ψυχή δεν μπορεί να πει με λέξεις· κι έτσι, μερικές φορές, ζητά από το σώμα να τα χορέψει.
