Νομίζεις πως με σκοτώνεις. Νομίζω πως αυτοκτονείς – Antonio Porchia
Υπάρχουν άνθρωποι που, όταν μας πληγώνουν, πιστεύουν ότι η καταστροφή συμβαίνει μόνο από τη δική μας πλευρά. Βλέπουν τον πόνο που προκαλούν, την απογοήτευση, την απόσταση που δημιουργείται και ίσως θεωρούν ότι εκείνοι παραμένουν αλώβητοι. Όμως η φράση του Antonio Porchia αντιστρέφει με σκληρό τρόπο αυτή την εικόνα. Γιατί όταν προδίδεις έναν άνθρωπο που σε εμπιστεύτηκε, όταν ταπεινώνεις εκείνον που σε αγάπησε ή καταστρέφεις κάτι αληθινό για να ικανοποιήσεις τον εγωισμό σου, δεν αφαιρείς μόνο κάτι από τον άλλον. Αφαιρείς κάτι και από τον εαυτό σου. Εκείνος μπορεί να πονέσει, να λυγίσει, να περάσει νύχτες γεμάτες δάκρυα, όμως κάποια στιγμή μπορεί να θεραπευτεί και να συνεχίσει. Εσύ όμως θα πρέπει να ζήσεις με τον άνθρωπο που επέλεξες να γίνεις τη στιγμή που αποφάσισες να τον πληγώσεις.
Γι’ αυτό το «νομίζω πως αυτοκτονείς» δεν χρειάζεται να διαβαστεί κυριολεκτικά, αλλά σαν μια βαθιά εικόνα αυτοκαταστροφής. Κάθε φορά που καταστρέφεις την εμπιστοσύνη κάποιου που σου την πρόσφερε απλόχερα, σκοτώνεις ένα κομμάτι της σχέσης που είχες μαζί του, αλλά ίσως και ένα κομμάτι της δικής σου ικανότητας να αγαπάς χωρίς να καταστρέφεις…
