Το ψέμα είναι ανανδρία – Νίκος Καζαντζάκης
Το ψέμα είναι ανανδρία γιατί απαιτεί από έναν άλλον άνθρωπο να ζει μέσα σε μια πραγματικότητα που εσύ κατασκεύασες για εκείνον. Να σε πιστεύει ενώ γνωρίζεις ότι τον εξαπατάς, να σε εμπιστεύεται ενώ εσύ έχεις ήδη προδώσει αυτή την εμπιστοσύνη, να κοιτάζει στα μάτια σου και να θεωρεί αληθινά λόγια που εσύ ξέρεις πως δεν είναι. Δεν υπάρχει γενναιότητα στο ψέμα. Υπάρχει μόνο η δειλία να αναλάβεις το βάρος των πράξεών σου και το τίμημα της αλήθειας. Γιατί είναι εύκολο να κρύβεσαι πίσω από λέξεις, να σβήνεις λεπτομέρειες, να κατασκευάζεις δικαιολογίες και να αφήνεις κάποιον να πιστεύει αυτό που σε συμφέρει. Το δύσκολο είναι να σταθείς απέναντί του χωρίς άλλοθι και να του πεις την αλήθεια, γνωρίζοντας ότι μπορεί να θυμώσει, να απογοητευτεί, να πάψει να σε αγαπά ή να φύγει. Αυτό απαιτεί θάρρος. Το ψέμα απαιτεί μόνο φόβο.
Και ίσως το χειρότερο δεν είναι καν το ίδιο το ψέμα, αλλά η αλαζονεία που κρύβεται πίσω του: η πεποίθηση ότι έχεις το δικαίωμα να αποφασίσεις ποια αλήθεια αντέχει να γνωρίζει ο άλλος. Του στερείς το δικαίωμα να επιλέξει γνωρίζοντας την πραγματικότητα και ύστερα περιμένεις να συνεχίσει να σου προσφέρει εμπιστοσύνη, αγάπη και παρουσία πάνω σε κάτι που δεν υπήρξε ποτέ όπως το πίστευε. Κι όταν κάποτε η αλήθεια εμφανιστεί, δεν γκρεμίζεται μόνο το ψέμα. Γκρεμίζονται μαζί του αναμνήσεις, λόγια, υποσχέσεις και στιγμές που ξαφνικά μπαίνουν όλες υπό αμφισβήτηση. Γι’ αυτό το «Το ψέμα είναι ανανδρία» του Νίκου Καζαντζάκη ακούγεται τόσο αμείλικτο. Γιατί μπορεί να χρειάζεται μία στιγμή για να πεις ένα ψέμα, αλλά μπορεί να χρειαστούν χρόνια για να ξαναχτιστεί η εμπιστοσύνη που εκείνη η στιγμή κατέστρεψε.
